De 'Lambor-Gilli' van de ijsbaan
Als je dacht dat pure elegantie alleen op de dansvloer te vinden is, dan heb je de afgelopen dagen niet naar de Winterspelen in Milaan gekeken. In het Milano Speed Skating Stadium zagen we op 16 februari 2026 iets wat mij als danseres diep raakte. Gilli Kim, de 22-jarige Zuid-Koreaanse sensatie, reed naar een zwaarbevochten bronzen medaille op de 1000 meter shorttrack. Maar het was niet alleen die medaille die de tongen losmaakte; het was de manier waarop ze bewoog. In de danswereld noemen we dat 'flow', en Gilli heeft het in haar vezels zitten.
De finale was een tactisch steekspel waar zelfs de meest ervaren choreograaf een puntje aan kan zuigen. Kim begon achteraan, wachtte geduldig op haar moment en sneed met een precisie door de bochten die me deed denken aan een perfect uitgevoerde double spin in de salsa. Ze finishte in 1:28.614, net achter de Nederlandse Xandra Velzeboer (goud) en de Canadese Courtney Sarault (zilver). Hoewel er tranen vloeiden bij Kim na de finish, zag ik vanuit mijn 30 jaar ervaring iets heel anders: een atlete die danst op het ijs.
Van spitzen naar schaatsen
Wat veel mensen niet weten, en wat haar stijl zo herkenbaar maakt voor ons in de danswereld, is dat Gilli Kim eigenlijk een kunstschaatsster wilde worden. Ze werd als klein meisje geïnspireerd door de legendarische Kim Yuna. Omdat er destijds geen kunstschaatslessen beschikbaar waren in haar buurt, belandde ze bij shorttrack. Die achtergrond zie je in alles terug. Waar andere shorttrackers vaak kracht en brute snelheid gebruiken, gebruikt Gilli haar hele lichaam als een instrument. Haar gewichtsverplaatsing in de bochten is pure techniek, vergelijkbaar met de manier waarop wij bij Miss Salsa de core gebruiken om balans te houden tijdens snelle voetenwerk-secties.
In een interview met de ISU gaf ze eerder al aan dat haar filosofie simpel is: "Inspanning zal je nooit verraden." Dat is een mentaliteit die we in de dansschool ook prediken. Je ziet die discipline terug in haar herstel; eerder deze week kwam ze nog hard in botsing met de Nederlandse Michelle Velzeboer, maar ze stond op, herpakte haar ritme en plaatste zich gewoon voor de finale.
Nederlands vuurwerk op het ijs
Natuurlijk kunnen we als Nederlanders niet om de prestaties van onze eigen toppers heen. Terwijl Gilli Kim de harten stal met haar gracieuze stijl, liet Femke Kok zien wat pure kracht betekent. Ze verpletterde het olympisch record op de schaatsbaan met een tijd van 36.49, waarmee ze zelfs Jutta Leerdam achter zich liet. Het is die combinatie van verschillende disciplines—de kracht van Kok en de vloeibaarheid van Kim—die deze Spelen zo fascinerend maakt.
Ook de Britten zorgden voor een kippenvelmoment dat direct uit een dansvoorstelling leek te komen. In het kunstschaatsen bij de paren zetten zij een kür neer op de tonen van de Bolero. Met een score van 75.46 lieten ze zien dat klassieke muzikaliteit nog steeds de weg naar het hart van de jury (en het publiek) weet te vinden. Het is prachtig om te zien hoe muziek en beweging op dit wereldtoneel samensmelten, of het nu op de 1000 meter shorttrack is of in een ijsdans-arena.
Wat wij als dansers hiervan leren
Je vraagt je misschien af wat een shorttrackster te maken heeft met jouw wekelijkse salsa- of bachatalessen. Eigenlijk alles. Kijk eens naar de 'lean' van Gilli Kim in de bochten. Ze vertrouwt volledig op haar balans en haar verbinding met de ondergrond. In de salsa noemen we dat grounding. Zonder die stabiliteit in je enkels en je core, val je om zodra de snelheid omhoog gaat.
Daarnaast is er de veerkracht. Gilli viel meerdere keren tijdens deze Spelen door botsingen met anderen, maar ze liet zich niet uit het veld slaan. In de praktijk betekent dit voor ons: ook als je een stap mist of uit de maat raakt, blijf je bewegen. De show stopt niet bij een struikelpartij. Gilli Kim liet zien dat brons soms net zo glanst als goud als je het met zoveel stijl en doorzettingsvermogen binnenhaalt.
De Winterspelen van 2026 in Milaan laten zien dat sport en kunst geen gescheiden werelden zijn. Gilli Kim is daar het levende bewijs van. Haar bronzen medaille op 16 februari is een herinnering dat techniek de basis is, maar dat het de artistry is die je onvergetelijk maakt. We blijven haar volgen, want bij Miss Salsa weten we: wie kan dansen op het ijs, kan de hele wereld aan.