Dans op het ijs: De magie van Milaan 2026
Terwijl de vrieskou over de Italiaanse Alpen trekt, is de sfeer in de Milano Ice Skating Arena op dit moment gloeiend heet. Als dansexpert met meer dan 30 jaar ervaring kijk ik met een heel andere blik naar de Olympische Winterspelen dan de gemiddelde sportfanaat. Voor mij is kunstrijden geen 'sport' in de traditionele zin van het woord; het is een high-stakes dansvoorstelling op een vlijmscherp randje. En wat we de afgelopen dagen in Milaan hebben gezien, is werkelijk historisch.
De tweede dag van deze Spelen stond volledig in het teken van de apotheose van de landenwedstrijd. Het was een zenuwslopende strijd tussen de grootmachten Japan en de Verenigde Staten. Uiteindelijk trokken de Amerikanen aan het langste eind en pakten ze het goud, mede dankzij een fenomenale kür van hun paradepaardje Ilia Malinin. Japan nam het zilver mee naar huis en gastland Italië zorgde voor een explosie van vreugde in de zaal door het brons te veroveren.
De 'Quad God' schrijft geschiedenis met een verboden sprong
Laten we het even hebben over Ilia Malinin. In de wandelgangen wordt hij de 'Quad God' genoemd, en dat is niet voor niets. Deze 21-jarige atleet verlegt grenzen die we jarenlang voor onmogelijk hielden. Maar wat deze Spelen echt bijzonder maakt, is niet alleen zijn technische score van 200,03 in de vrije kür, maar die ene specifieke beweging: de achterwaartse salto.
Voor wie de geschiedenis van het kunstrijden niet kent: de backflip was sinds 1976 officieel verboden in wedstrijden. De International Skating Union (ISU) vond het te gevaarlijk. Maar in juni 2024 werd dit verbod eindelijk opgeheven. Malinin greep dit moment in Milaan aan om als eerste man ooit een legale backflip te landen op het olympische ijs. Bij Miss Salsa weten we hoe belangrijk expressie en risico zijn in een choreografie, en Malinin liet zien dat acrobatiek en elegantie best wel samen kunnen gaan. Het publiek ging volledig uit zijn dak, en terecht. Volgens een verslag van de NOS was het een van de meest indrukwekkende momenten van de avond.
De erfenis van Surya Bonaly
Ik kan niet over een backflip schrijven zonder de naam Surya Bonaly te noemen. In 1998, tijdens de Spelen in Nagano, deed zij iets wat nog steeds in mijn geheugen gegrift staat. Ze wist dat ze geen medaille meer zou winnen en besloot als protest tegen de starre jury een illegale backflip te landen op één been. Ze werd gedegradeerd naar de tiende plaats, maar ze werd een legende. Dat Malinin nu de vruchten plukt van die rebellie, voelt voor mij als een cirkel die rond is. Het laat zien dat dans en sport altijd in beweging zijn en dat regels er zijn om uitgedaagd te worden.
Kaori Sakamoto: De elegantie van de 'Last Dance'
Naast het technische geweld van de mannen, was er de pure esthetiek van Kaori Sakamoto. De Japanse drievoudig wereldkampioene reed een nagenoeg foutloze kür op de chansons van Édith Piaf. Haar bewegingen zijn vloeiend, haar lijnen zijn lang en haar uitstraling is ongekend. Het is eigenlijk best wel verdrietig dat ze haar afscheid heeft aangekondigd na deze Spelen. In de danswereld zeggen we vaak dat je op je hoogtepunt moet stoppen, en Sakamoto doet dat met een zilveren teammedaille op zak en een performance die nog jaren besproken zal worden.
De strijd bij de vrouwen was sowieso van een ongekend niveau. Sakamoto wist met haar score van 148,62 Japan weer zij aan zij te brengen met de VS, maar uiteindelijk was de breedte van het Amerikaanse team net iets sterker. Het laat zien dat kunstrijden op dit niveau niet alleen gaat over wie de hoogste sprong maakt, maar over wie de minste steken laat vallen onder immense druk.
Wat wij als dansers kunnen leren van het ijs
Je vraagt je misschien af: wat heb ik hieraan als ik op de dansvloer sta in plaats van op het ijs? Nou, heel veel. De focus van deze atleten op hun core-stability en hun vermogen om na een fout direct weer 'in character' te komen, is een les voor iedere performer. Kijk naar Matteo Rizzo, de Italiaan die voor eigen publiek reed. Hij straalde zo'n plezier uit dat de technische foutjes bijna niet meer opvielen. Dat is de kracht van performance: je publiek meenemen in jouw verhaal.
Daarnaast is de muziekkeuze in het kunstrijden een vak apart. We zagen dit weekend alles voorbijkomen, van klassieke thema's bij de Canadees Stephen Gogolov tot de emotionele Franse chansons van Sakamoto. Het laat zien dat de juiste muziek je kan helpen om een technische oefening te transformeren naar een artistiek kunstwerk.
De Nederlandse blik: Wachten op het eremetaal
Hoewel we in Nederland vooral naar het langebaanschaatsen kijken, is de medailledroogte in Milaan momenteel een hot topic. Na twee dagen staat de teller voor Oranje nog op nul, mede door het sterke rijden van de Italiaanse Francesca Lollobrigida op de 3.000 meter. Volgens kenners zoals Mark Tuitert gaat daar maandag verandering in komen als Jutta Leerdam, Femke Kok en Suzanne Schulting het ijs betreden. Zoals te lezen is op NU.nl, is de hoop gevestigd op de 1.000 meter voor vrouwen.
Maar voor nu geniet ik nog even na van de kunstrijders. De discipline, de glitter, de drama en de enorme fysieke kracht die nodig is voor die viervoudige sprongen... het blijft het mooiste onderdeel van de Winterspelen. Als je de kans hebt om de komende dagen de individuele nummers te volgen via de liveblogs van de NOS, doe dat dan vooral. Het is een masterclass in beweging die je niet wilt missen.
De Winterspelen in Milaan en Cortina d'Ampezzo duren nog tot en met 22 februari 2026. Mocht je zelf de kriebels krijgen om deze atleten live te zien: tickets zijn beschikbaar via de officiële kanalen van Milano Cortina 2026, al moet je er snel bij zijn want de arena's zitten nagenoeg vol. Voor de dansliefhebbers onder ons is dit het moment om te zien hoe topsport en kunst naadloos in elkaar overvloeien.