Adrenaline en elegantie op de piste
Terwijl de Winterspelen van 2026 in Milaan en Cortina d'Ampezzo in volle gang zijn, zit ik met samengeknepen billen voor de buis. Niet voor het schaatsen van Jutta Leerdam — hoewel die gouden plak natuurlijk prachtig is — maar voor de snowboard finale van de pas 19-jarige Mia Brookes. Als je mij vraagt wat een snowboarder in een dansblog doet, dan heb je Mia waarschijnlijk nog nooit zien vliegen. Wat zij laat zien in de Big Air finale is pure choreografie, maar dan op dertig meter hoogte.
In mijn dertig jaar in de danswereld heb ik duizenden pirouettes en sprongen gezien, maar de lichaamsbeheersing van deze jonge Britse is van een ander niveau. Mia Brookes staat op dit moment derde na haar tweede run, nadat ze een loepzuivere Backside 1260 landde. Dat betekent drieënhalve rotatie om haar as terwijl ze door de lucht klieft. Voor een danser klinkt dat misschien als een extreme 'tour en l'air', maar dan met de extra uitdaging van een plank onder je voeten en de zwaartekracht die aan je trekt.
De techniek achter de sprong
Volgens de laatste berichten van de BBC wordt er in de Britse kampen al gespeculeerd over een '14' of zelfs een '16'. We hebben het hier over het aantal graden rotatie: 1440 of 1600 graden. Dat is vier tot bijna viervoudig rond je as draaien. Bij Miss Salsa hameren we altijd op de 'spot' — het punt waar je naar kijkt tijdens een draai om niet duizelig te worden. Mia heeft geen vast punt in de lucht; zij moet vertrouwen op haar proprioceptie, het vermogen om te voelen waar haar lichaam zich in de ruimte bevindt.
Het is precies die 'spatial awareness' die we ook bij topdansers zien. Of je nu een complexe salsa-combinatie uitvoert of een dubbele salto op een snowboard maakt, de basis is hetzelfde: een ijzersterke core en het vermogen om je momentum te controleren. Mia Brookes is niet zomaar een atleet; ze is een artiest die de wetten van de natuurkunde tart met een nonchalance waar menig professioneel danser jaloers op zou zijn.
De link met ijsdansen
Het is interessant om te zien dat op hetzelfde moment dat Mia haar medaille jaagt, de Britse kunstrijders Lilah Fear en Lewis Gibson hun campagne starten. Volgens TNT Sports hopen zij de eerste Britse kunstrijmedaille te winnen sinds Torvill & Dean. Hoewel kunstrijden natuurlijk veel dichter bij de traditionele dansvormen ligt, zie ik bij Mia Brookes een soortgelijke 'flow'.
Kijk maar eens naar de manier waarop ze landt. Dat is niet zomaar een plank op de sneeuw zetten; dat is het absorberen van energie, net zoals een danser een sprong landt in een diepe plié om de gewrichten te sparen. Als Mia niet perfect landt, is haar run voorbij. In de danswereld noemen we dat 'stuck the landing'. Het verschil is dat bij haar de inzet een Olympische medaille is, en een foutje kan resulteren in een harde smak op het ijs.
Wat wij als dansers kunnen leren van Mia
Ik hoor vaak van leerlingen dat ze bang zijn om te vallen of om fouten te maken tijdens een snelle draai. Mia Brookes laat zien dat angst een raadgever is, maar geen blokkade. Ze staat momenteel tiende van de twaalf in de startvolgorde voor de laatste run, wat betekent dat de druk gigantisch is. Toch zie je haar lachen en genieten met haar 'fanclub', inclusief haar ouders die met Union Jacks staan te zwaaien.
Concreet zijn er drie dingen die we uit haar performance kunnen halen voor onze eigen danspraktijk:
- Commitment: Zodra Mia de schans afgaat, is er geen weg terug. Ze zet 100% in op haar trick. In de dansles zie ik vaak dat mensen halverwege een draai 'stoppen' uit onzekerheid, waardoor ze juist uit balans raken.
- Visualisatie: Je ziet de snowboarders bovenop de berg vaak met hun ogen dicht hun bewegingen doornemen. Ze 'dansen' de run in hun hoofd. Dit is een bewezen techniek die wij als dansers veel vaker zouden moeten inzetten voor complexe choreografieën.
- Veerkracht: De concurrentie is moordend. Anna Gasser, de regerend kampioene, liet steken vallen. Mia blijft koel onder die druk. Die mentale weerbaarheid is de helft van het werk.
De sfeer in Milaan en Cortina
De sfeer bij de Big Air finale is elektrisch. Er is een enorme Franse aanwezigheid die luidruchtig is, maar de Mia Brookes Fan Club overstemt bijna alles. Het doet me denken aan de energie tijdens een grote danswedstrijd of een congres. Die collectieve passie voor beweging is wat ons verbindt, of het nu op een parketvloer is of op een besneeuwde helling in Italië.
Terwijl ik dit schrijf, bereidt Mia zich voor op haar laatste sprong. Ze heeft de 1260 in de pocket, maar om goud te pakken van de Japanse Momo Suzuki of de Oostenrijkse toppers, zal ze die 1440 moeten trekken. Het is alles of niets. En dat is precies de passie die ik zo bewonder in de sport en in de dans. Het lef om jezelf volledig te geven, wetende dat de hele wereld meekijkt.
Of ze nu met goud, zilver of brons naar huis gaat, Mia Brookes heeft al bewezen dat ze een van de meest boeiende bewegers van deze generatie is. Voor de dansers onder ons: kijk vanavond nog even naar de herhalingen. Let niet alleen op de sprongen, maar op haar houding, haar focus en die ongelooflijke 'airtime'. Daar kunnen we allemaal nog wat van leren.