De lach en de traan in het Milano Speed Skating Stadium
Het ijs in Milaan trilt nog na van de emoties van de afgelopen uren. Als ervaren rot in de danswereld weet ik als geen ander dat de grens tussen triomf en tragiek flinterdun is. Vandaag zagen we dat op de meest rauwe manier tijdens de 1.000 meter voor mannen. Joep Wennemars, die met zoveel passie aan de start verscheen, zag zijn olympische droom in duigen vallen door een dramatische kruising met de Chinees Ziwen Lian. Het doet pijn aan het sporthart, zeker als je de beelden ziet van zijn familie en vriendin Suzanne Schulting op de tribune. Die machteloosheid is herkenbaar voor iedereen die wel eens op een groot podium heeft gestaan; je traint jarenlang voor dat ene moment, en dan wordt het je door een externe factor ontnomen.
Gelukkig was er ook de lach van Jenning de Boo. Hoewel hij het goud moest laten aan het fenomeen Jordan Stolz, is zijn zilveren medaille een prestatie van wereldformaat. En laten we eerlijk zijn: het verhaal achter zijn race is er een voor in de boeken. Uren voor de start heerste er totale paniek omdat de jonge Groninger zijn schaatsen kwijt was. Ze bleken nog in de shuttlebus te liggen. Het typeert de chaos en de ontspanning van De Boo, die door ploeggenoot Kjeld Nuis gekscherend een 'debiel' werd genoemd. In de danswereld noemen we dat 'performance nerves' – soms ben je zo gefocust op de choreografie dat je je schoenen vergeet. Dat hij onder die druk alsnog naar het zilver reed, getuigt van een ijzeren mentale kracht.
De kunst van het ijsdansen: Cizeron en Fournier Beaudry op eenzame hoogte
Vanuit mijn 30 jaar ervaring bij Miss Salsa kijk ik natuurlijk met een speciaal oog naar het kunstschaatsen en specifiek het ijsdansen. Wat Guillaume Cizeron en Laurence Fournier Beaudry vanavond lieten zien, was pure poëzie. De manier waarop zij hun 'vrije dans' uitvoerden, met een score van 135,64, was technisch nagenoeg perfect, maar het was de artistieke expressie die het verschil maakte. Cizeron prolongeert hiermee zijn titel, ditmaal met een nieuwe partner, wat in de wereld van partnerdansen een enorme uitdaging is. Het opbouwen van die specifieke chemie en 'flow' kost normaal gesproken jaren.
Het zilver ging naar het Amerikaanse koppel Madison Chock en Evan Bates. Hoewel zij technisch ijzersterk waren, misten ze net die ongrijpbare artistieke 'edge' die de Fransen wel hadden. Het Canadese duo Piper Gilles en Paul Poirier pakte het brons met een emotioneel eerbetoon aan Vincent van Gogh. Dat is precies waar sport en kunst elkaar ontmoeten: het vertellen van een verhaal zonder woorden, enkel door beweging en ritme. Het publiek in Milaan, inclusief legendes als Eric Heiden en zelfs rapper Snoop Dogg, zat op het puntje van hun stoel. Dat is de kracht van een topoptreden, of het nu op de dansvloer is of op het ijs.
Schaatsen morgen: Medaillekansen op de 5.000 meter en shorttrack
We richten de blik nu op morgen, zaterdag 14 februari. Het belooft een zinderende dag te worden in Milaan. Al vroeg in de ochtend komt Glenn de Blois in actie bij de kwalificaties van de snowboardcross, maar de echte schaatskoorts begint halverwege de middag. Vanaf 16.30 uur is het de beurt aan Merel Conijn en Bente Kerkhoff op de 5.000 meter. De 5 kilometer is een afstand van lange lijnen en een onverbiddelijk ritme. Het is een uithoudingsslag waarbij de cadans van de slagen cruciaal is – vergelijkbaar met een lange, intensieve mambo-sessie waarbij je je energie perfect moet doseren om niet voortijdig 'op' te zijn.
De absolute climax van de dag vindt echter 's avonds plaats in de shorttrack-arena. Hier gaan Xandra Velzeboer en Jens van 't Wout op jacht naar goud. Shorttrack is de meest explosieve vorm van schaatsen; het is staccato, onvoorspelbaar en vraagt om een reactievermogen dat we ook zien bij de snelste latin-dansen. Eén verkeerde beweging, één fractie van een seconde te laat insturen, en de kans is verkeken. Velzeboer en Van 't Wout hebben de vorm van hun leven en zijn de grote favorieten voor de olympische titel. Dit zijn de momenten waarvoor je thuisblijft of de liveblogs nauwgezet volgt.
Wat dansers kunnen leren van de olympische flow
Als ik kijk naar de prestaties van schaatsers als Jenning de Boo of de finesse van de ijsdansers, dan zie ik direct de parallellen met onze eigen passie. In de praktijk gaat het om drie zaken: techniek, focus en de durf om los te laten. De Boo was zijn materiaal kwijt, maar hij liet de paniek niet toe in zijn hoofd. Hij vertrouwde op zijn jarenlange training. Dat is een les voor iedere danser die wel eens blokkeert tijdens een ingewikkelde routine: vertrouw op je spiergeheugen.
Daarnaast is de interactie tussen partners, zoals we zagen bij het ijsdansen, belangrijk. Het gaat niet alleen om de passen, maar om de connectie. Wanneer Cizeron en Fournier Beaudry over het ijs zweven, zie je geen twee individuen, maar één bewegend organisme. Dat is het ultieme doel van partnerdans. Of je nu op schaatsen staat of op dansschoenen, de 'flow' is hetzelfde. Het gaat om het vinden van dat punt waarop de techniek vanzelf gaat en de emotie het overneemt.
Morgen gaan we zien of de Nederlandse delegatie die flow kan vasthouden. Met de 5.000 meter en de shorttrack-finales op het programma staat ons een dag vol spanning te wachten. Ik blijf het in ieder geval op de voet volgen, want de passie die deze atleten uitstralen is de brandstof voor iedereen die van beweging houdt.