De sfeer in Milaan is op dit moment simpelweg elektrisch. Terwijl de stad zich normaal gesproken opmaakt voor de modeweek, draait nu alles om het ijs van de Winterspelen 2026. Als dansexpert met meer dan 30 jaar ervaring kijk ik met een andere blik naar deze evenementen. Voor velen is het sport, maar voor mij is het pure performance. De manier waarop atleten omgaan met de immense druk van 'The Gold' – die ene gouden plak die levens verandert – doet me direct denken aan de spanning achter de schermen bij grote danskampioenschappen.
De 'Quad God' temt het ijs van Milaan
Op dag 4 van de Spelen in Milaan Cortina was alle aandacht gevestigd op de Amerikaanse kunstrijder Ilia Malinin. Hij wordt niet voor niets de 'Quad God' genoemd. Met een verbluffende score van 108.16 in de korte kür heeft hij de koppositie stevig in handen genomen. Wat Malinin doet, grenst aan het onmogelijke. Hij combineert technische perfectie met een soort onverstoorbare rust die je alleen ziet bij de allergrootsten.
Wat voor ons als dansliefhebbers vooral interessant is, is de terugkeer van de backflip. Jarenlang was deze beweging verboden in het kunstrijden – je kreeg er zelfs puntenaftrek voor. Maar sinds de ISU de regels in 2024 veranderde, is het een legaal onderdeel van de show geworden. Malinin voerde hem uit met een gemak alsof hij gewoon een chassé deed. In een verslag van CNN is te lezen hoe hij het publiek volledig in zijn zak had nog voordat zijn muziek goed en wel was begonnen.
Vanuit mijn ervaring bij Miss Salsa weet ik dat technische innovatie vaak op weerstand stuit. In de danswereld hebben we dat ook gezien met acrobatische elementen in salsa of ballroom. Maar Malinin bewijst dat als je de techniek beheerst, je de kunstvorm naar een hoger plan tilt. Hij vertelde na afloop dat hij op 'autopilot' schoof om de zenuwen de baas te blijven. Dat is precies de staat van 'flow' waar we onze dansers altijd op trainen.
Historisch zilver en een bittere nasmaak in het curling
Niet alles wat glinstert is goud, maar soms voelt zilver net zo waardevol. Cory Thiesse en Korey Dropkin schreven geschiedenis door de eerste Amerikaanse medaille ooit te winnen in het gemengd dubbel curling. In een zinderende finale tegen de Zweedse broer en zus Isabella en Rasmus Wranå werd het 6-5. Het kwam aan op de allerlaatste steen.
Thiesse is hiermee de eerste Amerikaanse vrouw die een olympische medaille in het curling wint. In een interview met TODAY.com spraken ze over de jarenlange opofferingen. Wat me raakte in hun verhaal was de synergie. Curling lijkt misschien ver van dansen af te staan, maar de communicatie en het blindelings vertrouwen tussen partners is exact hetzelfde als bij een ingewikkelde lift in de salsa. Eén misstap, één verkeerde inschatting van de snelheid, en de kans op goud glipt door je vingers.
Dominantie op het ijs: USA vs Canada
In het ijshockey zagen we een clash die normaal gesproken de boeken ingaat als een nek-aan-nekrace. Team USA walste echter met 5-0 over aartsrivaal Canada heen. Het was de eerste keer in 41 olympische wedstrijden dat Canada geen enkel doelpunt wist te maken. Dit kwam mede doordat de Canadese 'Captain Clutch', Marie-Philip Poulin, aan de kant stond met een blessure.
Voor de Amerikaanse vrouwen was dit een statement. Hannah Bilka scoorde twee keer en bewees dat de nieuwe generatie klaar is om de troon over te nemen. Het laat zien dat momentum in sport – net als in een choreografie – allesbepalend is. Als je eenmaal die flow te pakken hebt, lijkt alles vanzelf te gaan.
Controverse rondom de 'Helmet of Memory'
Tussen al het sportieve geweld door was er ook een serieuzere noot. De Oekraïense skeleton-atleet Vladyslav Heraskevych raakte in conflict met het IOC over zijn helm. Op de helm staan portretten van Oekraïense atleten die zijn omgekomen in de oorlog. Het IOC verbood de helm op basis van 'Rule 50', die politieke statements tijdens wedstrijden verbiedt.
Heraskevych wees op een dubbele standaard en noemde het besluit hypocriet, zeker omdat andere atleten wel persoonlijke foto's mochten tonen in de 'Kiss and Cry' zone. Dit raakt een gevoelig punt dat we ook in de kunst- en danswereld vaak zien: waar ligt de grens tussen persoonlijke expressie en de regels van een instituut? Bij Miss Salsa geloven we dat dans altijd een spiegel van de samenleving is, maar op het olympische podium gelden blijkbaar andere, striktere wetten.
Wat kunnen wij als dansers leren van deze 'goudkoorts'?
Als ik naar deze atleten kijk, zie ik parallellen die direct toepasbaar zijn op de dansvloer. Concreet betekent dit:
- Mentale voorbereiding: Malinin's 'autopilot' strategie werkt alleen als je de basis duizenden keren hebt herhaald. In de dansles betekent dit dat je pas kunt 'shinen' als je voetenwerk een automatisme is.
- Partnering: Het succes van Thiesse en Dropkin in het curling kwam voort uit jarenlange vriendschap en training. Vertrouwen is de basis van elke goede danspartner-relatie.
- Omgaan met verandering: De legalisering van de backflip laat zien dat tradities kunnen veranderen. Blijf openstaan voor nieuwe invloeden in je eigen dansstijl.
De jacht op het goud gaat vrijdag verder met de vrije kür van de mannen. Malinin is de absolute favoriet, maar zoals we in het curling zagen: op olympisch ijs is niets zeker tot de laatste seconde. Ik blijf het volgen met mijn dansbril op, want de passie en discipline die deze mensen laten zien, is precies wat de danswereld zo mooi maakt.