De ultieme 'smoes': De Olympische Spelen
Het klassieke excuus dat de hond je huiswerk heeft opgegeten, kennen we inmiddels wel. Maar de Canadese kunstschaatsster Madeline Schizas heeft dit weekend de lat voor studenten wereldwijd een stuk hoger gelegd. Terwijl ze op het ijs stond tijdens de Olympische Winterspelen 2026 in Milaan-Cortina, realiseerde ze zich dat er een deadline voor haar studie sociologie was verstreken. Haar oplossing? Gewoon een eerlijke mail sturen naar haar professor met een linkje naar het officiële persbericht van het Olympisch Comité als bewijs.
Bij Miss Salsa zien we dit vaker dan je denkt. In mijn 30 jaar in de danswereld heb ik talloze jonge talenten gezien die probeerden hun vwo-examens of universitaire deadlines te combineren met internationale competities of tours. Het verhaal van Schizas is ontzettend herkenbaar voor iedereen die een passie op topniveau beoefent terwijl de 'echte wereld' gewoon doordraait.
Wat er precies gebeurde in Milaan
Madeline Schizas, een 22-jarige studente aan de McMaster University in Ontario, dacht eigenlijk dat haar reflectieverslag voor het vak sociologie pas op zondag ingeleverd hoefde te worden. De realiteit was echter dat de deadline op vrijdag stond — precies de dag dat zij Canada vertegenwoordigde in de korte kür van het teamonderdeel. Volgens een bericht van TMZ deelde ze een screenshot van haar mail op Instagram, waarin ze beleefd om uitstel vroeg omdat haar "Olympische verplichtingen in de weg zaten".
Het was geen gemakkelijke dag voor de viervoudig Canadees kampioene. Tijdens haar optreden op vrijdag, waarbij ze schaatste op muziek van The Lion King, weigerden de eerste vier seconden van haar muziek af te spelen in de arena. Met de koelbloedigheid die we van topsporters (en ervaren dansers) verwachten, schaatste ze naar de scheidsrechter om een herstart aan te vragen. Ondanks deze stressvolle start eindigde ze als zesde met een score van 64.97, wat Canada hielp om zich te plaatsen voor de teamfinale op zondag.
De balans tussen ijs en boeken
Schizas studeert Human Behavior en sociologie is daar een belangrijk onderdeel van. Het is bewonderenswaardig hoe ze deze zware studie combineert met een topsportcarrière. Dit is haar tweede deelname aan de Spelen; in 2022 in Peking maakte ze ook al indruk. In een artikel van Daily Hive Vancouver wordt benadrukt hoe herkenbaar haar dilemma is voor de moderne generatie student-atleten. Gelukkig liet ze haar volgers op zondag weten dat de professor coulant was: ze kreeg haar uitstel.
De parallel met de Nederlandse danswereld
Vanuit mijn ervaring bij Miss Salsa weet ik dat dit niet alleen een Canadees fenomeen is. Kijk naar de studenten aan instellingen zoals Codarts in Rotterdam of de Lucia Marthas Institute for Performing Arts in Amsterdam. Deze jonge dansers staan vaak 40 uur per week in de studio, terwijl ze ook theoretische vakken, anatomie en cultuurgeschiedenis moeten bijhouden.
In de praktijk zie ik dat de discipline die je opbouwt in de dansstudio — of op het ijs — je juist helpt bij je studie. Je leert plannen, je leert omgaan met enorme druk en je weet dat opgeven geen optie is. Maar soms, zoals bij Madeline, loopt de planning simpelweg spaak door een overlap met een gigantisch evenement. Het feit dat ze een officieel persbericht moest meesturen om haar afwezigheid te rechtvaardigen, laat zien dat ook Olympische atleten soms tegen bureaucratische muren aanlopen.
Wat we kunnen leren van Madeline
Er zitten een paar belangrijke lessen in dit verhaal voor elke danser of sporter die worstelt met de combinatie school en passie:
- Communicatie is alles: Madeline wachtte niet tot ze weer thuis was, maar stuurde direct een bericht. Eerlijkheid over je situatie werkt vaak het best.
- Blijf professioneel: Ze stuurde bewijslast mee. In de danswereld kan dit een contract zijn van een gezelschap of een uitnodiging voor een auditie.
- Focus op de taak: Ondanks de deadline-stress en de haperende muziek, presteerde ze op het ijs. Dat vermogen om te 'compartimenteren' is wat een topper onderscheidt van de rest.
Het is verleidelijk om te denken dat topsporters een makkelijk leven hebben, maar Madeline herinnert ons eraan dat ze tussen de trainingen door gewoon hun laptop moeten openklappen voor een verslag over sociale structuren. Het label 'student-athlete' draagt ze met trots, en terecht. diep respect voor deze dubbele inzet.
Of de professor haar een 10 geeft voor het verslag is nog even afwachten, maar haar optreden in Milaan was in ieder geval goud waard voor het Canadese team. Het herinnert ons er weer aan dat passie en educatie hand in hand kunnen gaan, mits je de moed hebt om af en toe om een beetje extra tijd te vragen.