De zwaarste kür uit een carrière: Maxim Naumov in Milaan
Terwijl de wereld zich opmaakt voor de Winterspelen van 2026 in Milaan en Cortina d'Ampezzo, hangt er een voelbare emotionele lading boven de kunstschaatsbaan. Voor één atleet in het bijzonder, de Amerikaanse Maxim Naumov, is de weg naar dit ijs niet geplaveid met enkel gouden dromen, maar met een onvoorstelbaar doorzettingsvermogen. In mijn dertig jaar in de dans- en entertainmentwereld heb ik veel verhalen van opoffering gezien, maar wat Max dit jaar laat zien, raakt de kern van wat het betekent om een performer te zijn.
Vier weken geleden zagen we Max in St. Louis, zittend op de bank naast de ijsbaan. De emoties namen de overhand nadat hij de kür had neergezet die zijn ticket naar Milaan veiligstelde. In zijn handen hield hij een oude familiefoto: een klein jongetje dat de handen van zijn ouders vasthoudt. Het is een beeld dat door merg en been gaat, want Max is de enige op die foto die er vandaag nog is om dit succes te vieren. Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat de schaatswereld werd opgeschrikt door een tragedie die de sport voorgoed veranderde.
De fatale nacht van Flight 5342
Op 29 januari 2025 voltrok zich een ramp die de Amerikaanse kunstschaatssport in het hart raakte. American Airlines Flight 5342, onderweg van Wichita naar Reagan National Airport in Washington D.C., kwam tijdens de landing in botsing met een Black Hawk-helikopter. Het toestel stortte neer in de ijskoude Potomac-rivier. Alle 64 inzittenden van het vliegtuig en de drie bemanningsleden van de helikopter kwamen om het leven. Onder de slachtoffers bevonden zich 28 leden van de schaatsgemeenschap, waaronder veelbelovende jonge talenten, officials en coaches.
Onder die coaches waren Vadim Naumov en Evgenia Shishkova, de ouders van Maxim. Als danser begrijp ik de band tussen een coach en een pupil, maar in het kunstschaatsen — en zeker bij de familie Naumov — was die band nog vele malen dieper. Vadim en Evgenia waren niet zomaar coaches; ze waren wereldkampioenen in het paarrijden (1994) en vormden samen met hun zoon een onafscheidelijk team. Het verlies van deze iconen liet een gapend gat achter in de clubs van Boston en Washington.
Een echo uit het verleden
Wat deze tragedie extra wrang maakt, is de historische parallel. In 1961 verloor de Verenigde Staten ook al een compleet nationaal team bij een vliegtuigcrash nabij Brussel. Destijds dacht men dat de sport die klap nooit te boven zou komen. Nu, in 2026, zien we hoe de gemeenschap opnieuw opstaat uit de as. Uit een onderzoek van de NTSB bleek dat de crash van 2025 honderd procent voorkomen had kunnen worden met betere communicatie en een relatief goedkoop GPS-systeem. Dat maakt het verdriet voor de nabestaanden, onder wie Max, alleen maar complexer.
In een recent verslag van Yahoo Sports wordt beschreven hoe de schaatswereld in de nasleep van de ramp dichter naar elkaar toe is gegroeid. Clubs openden hun deuren voor rouwverwerking op het ijs, er kwamen therapiehonden en er ontstond een vangnet dat Max hielp om de schaatsen überhaupt weer onder te binden.
De kracht van de 'Performance' als therapie
Vanuit mijn ervaring bij Miss Salsa weet ik dat de dansvloer — of in dit geval het ijs — vaak een vluchtheuvel is. Als het leven buiten de lijnen instort, bieden de muziek en de choreografie een structuur waar je je aan vast kunt klampen. Max Naumov is daar het ultieme voorbeeld van. Hij had de handdoek in de ring kunnen gooien. Niemand had hem dat kwalijk genomen. Maar hij koos ervoor om de droom die hij met zijn ouders deelde, alleen voort te zetten.
Zijn trainingsmaatje Jimmy Ma verwoordde het treffend in een interview: Max traint niet meer alleen voor zichzelf, hij traint met zijn ouders in zijn geest. Dat zie je terug in zijn techniek. De precisie die zijn vader hem leerde en de artisticiteit die hij van zijn moeder meekreeg, vloeien nu samen in een volwassenheid die we zelden zien op deze leeftijd. Hij schaatst met een soort gewichtloosheid, alsof hij gedragen wordt.
Wat wij kunnen leren van deze veerkracht
Voor ons als dansers en sportliefhebbers is het verhaal van Maxim Naumov een les in nederigheid en doorzettingsvermogen. We klagen wel eens over een blessure, een gemiste pas of een jurering die niet mee zit. Maar als je kijkt naar een jongeman die de kracht vindt om te presteren op het hoogste wereldtoneel terwijl hij het grootste persoonlijke verlies draagt, dan relativeert dat alles.
De kunstschaatssport in de VS is altijd een hechte gemeenschap geweest, vergelijkbaar met de passie die we in de salsa-wereld zien. Het gaat om meer dan alleen de sport; het gaat om de familie die je kiest. De steun die Max krijgt van de Skating Club of Boston en fans wereldwijd laat zien dat je er nooit alleen voor staat, mits je de moed hebt om je kwetsbaarheid te tonen.
De Spelen in Milaan: Meer dan medailles
Wanneer Maxim Naumov deze week het ijs opstapt in Milaan, kijkt de hele wereld mee. Niet alleen om te zien of hij een quad landt of zijn pirouettes perfect uitvoert, maar om getuige te zijn van een eerbetoon. Volgens People.com was het altijd het doel van de familie om samen naar deze Spelen te gaan. Dat hij er nu alleen staat, is hartverscheurend, maar zijn aanwezigheid daar is al een overwinning op zich.
Bij Miss Salsa volgen we dit soort verhalen op de voet omdat ze laten zien dat sport en dans de kracht hebben om te helen. Max laat ons zien dat 'the show must go on', niet uit plichtsbesef, maar als een manier om degenen van wie we houden levend te houden in onze bewegingen. We wensen Max en het hele Amerikaanse team ontzettend veel sterkte en succes in Milaan. Hij schaatst misschien alleen, maar hij wordt gedragen door de herinnering aan twee grootheden en de steun van een hele natie.