De millimetermanoeuvres van het rodelen
Terwijl we hier in de studio werken aan onze techniek, kijken we met een schuin oog naar de Olympische Winterspelen in Milaan. Hoewel je rodelen misschien niet direct linkt aan een salsa of een strakke choreografie, zie ik als dansexpert juist die enorme parallellen in lichaamsbeheersing. Vandaag zagen we bij het rodelen voor vrouwen hoe genadeloos sport kan zijn. De Duitse Julia Taubitz gaat momenteel aan de leiding met een totaaltijd van 1:45,188, maar het was de fout van haar landgenote Merle Fräbel die het gesprek van de dag was.
In mijn 30 jaar in de danswereld heb ik het vaak genoeg gezien: één moment van onoplettendheid, één voet die net verkeerd staat, en je hele routine ligt overhoop. Fräbel stond er fantastisch voor, maar een grote fout bij de start van haar derde run kostte haar een podiumplaats. Dat is de harde realiteit van topsport én topdans. De spanning stijgt nu we toeleven naar de beslissende vierde run, die vanavond om 18:30 uur van start gaat. Volgens de laatste berichten van NOS is de groep inmiddels ingekort tot de beste twintig deelnemers.
De 'Quad God' en kinetische kunst op het ijs
Als we het hebben over dans op het ijs, dan kunnen we niet om Ilia Malinin heen. Deze 21-jarige Amerikaan, die zichzelf de weinig bescheiden bijnaam 'Quad God' heeft gegeven, komt vanavond in actie op de korte kür. Bij Miss Salsa kijken we met bewondering naar zijn sprongkracht. Wat hij doet is technisch gezien bijna onmogelijk: de Quad Axel, een sprong met vierenhalve rotatie.
In de praktijk is dit vergelijkbaar met een danser die een perfecte vijfvoudige pirouette draait terwijl hij anderhalve meter in de lucht hangt. Malinin combineert die ongekende kracht met een enorme dosis show; hij gebruikt rapmuziek en flamboyante kostuums om de sport naar een breder publiek te trekken. Het doet me denken aan hoe wij in de danswereld soms tradities moeten doorbreken om relevant te blijven. Hij werd onlangs nog verrassend tweede achter de Japanner Yuma Kagiyama, wat maar weer bewijst dat techniek alleen niet genoeg is; de uitvoering en presentatie moeten vlekkeloos zijn.
Emotionele overwinningen en veerkracht
Naast de technische hoogstandjes zijn het de menselijke verhalen die deze Spelen kleur geven. De Noorse biatleet Johan-Olav Botn won goud op de 20 kilometer, een prestatie die diep respect afdwingt. Botn verloor onlangs zijn teamgenoot en vriend Sivert Guttorm Bakken, die hij dood aantrof in hun hotelkamer. Dat hij na zo'n trauma terugkomt en naar de hemel wijst bij de finish, laat zien dat sport (net als dans) een manier is om verdriet te verwerken en kracht te vinden.
Ook de Nederlandse inbreng is bijzonder, al is het met een Belgisch tintje. De 28-jarige Tineke den Dulk, geboren in Leeuwarden, won brons met de Belgische shorttrackploeg op de gemengde aflossing. Zoals te lezen is op NU.nl, is zij een prachtig voorbeeld van je eigen pad kiezen. Ze maakte jaren geleden de overstap naar de Belgische selectie en plukt daar nu de vruchten van, terwijl de Nederlandse ploeg voortijdig werd uitgeschakeld.
Wat dansers kunnen leren van de ijsbaan
Wat kunnen wij als dansers meenemen van deze olympische strijd? Concreet gaat het om drie dingen: core stability, focus en veerkracht. Bij het rodelen zie je dat de kleinste spierspanning in de romp het verschil maakt tussen een toptijd en een crash. Dat is bij dansen precies hetzelfde. Zonder een sterke core is je balans weg en verlies je de controle over je bewegingen.
Daarnaast is er de mentale kant. Kijk naar Merle Fräbel: ze maakt een fout, maar moet direct weer door. In een choreografie kun je niet blijven hangen in een misstap; de muziek gaat door en jij moet mee. De Spelen in Milaan laten zien dat de absolute top niet alleen bestaat uit mensen met het meeste talent, maar uit degenen die het beste omgaan met de druk van het moment. Of je nu op een slee ligt met 130 km/u of een solo danst voor een volle zaal, de kunst is om in die 'flow' te blijven, ongeacht wat er om je heen gebeurt.