De 'Quad God' maakt zijn naam waar in Milaan
De sfeer in Milaan is momenteel elektrisch. Tijdens de tweede dag van de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d'Ampezzo heeft de Verenigde Staten de gouden medaille opgeëist in de landenwedstrijd kunstrijden. Hoewel het een teamsport is, was er één man die alle ogen op zich gericht hield: Ilia Malinin. In de danswereld praten we vaak over techniek versus expressie, maar wat Malinin hier op het ijs laat zien, grenst aan het onmogelijke. Met een score van 200,03 in de vrije kür bewees hij waarom zijn bijnaam 'Quad God' meer dan verdiend is.
Malinin begon zijn kür met een viervoudige flip en een viervoudige lutz alsof het simpele opwarmertjes waren. In mijn 30 jaar ervaring in de danswereld heb ik zelden een atleet gezien die zo'n beheersing heeft over zijn verticale as. De rotatiesnelheid die hij genereert, is iets waar menig breakdancer of balletdanser jaloers op zou zijn. Toch ging het niet vlekkeloos; bij een combinatie raakte hij het ijs aan. Maar de manier waarop hij zich herpakte en de zaal meekreeg, laat zien dat hij niet alleen een technicus is, maar een echte performer.
De terugkeer van de verboden salto
Wat de gemoederen in de schaatswereld écht bezighoudt, is de achterwaartse salto die Malinin in de slotfase van zijn kür smeet. Voor de leken lijkt dit misschien gewoon een spectaculaire truc, maar er zit een hele geschiedenis achter. In 1976 voerde de Amerikaan Terry Kubicka deze sprong voor het eerst uit op de Spelen, waarna de International Skating Union (ISU) de actie prompt verbood vanwege de veiligheidsrisico's.
Ik herinner me nog goed de legendarische Surya Bonaly tijdens de Spelen van Nagano in 1998. Zij was de regels zat en deed de salto uit protest, landend op één schaats – een prestatie die nog moeilijker is dan de standaard landing. Ze werd er toen keihard op afgerekend door de jury. Dat Malinin dit nu weer durft te doen, laat zien dat de sport aan het veranderen is. De grens tussen wat 'artistiek' is en wat 'acrobatisch' is, vervaagt steeds meer. Bij Miss Salsa zien we diezelfde discussie vaak terug in dansstijlen zoals contemporary of jazz, waar acrobatiek soms de overhand lijkt te nemen op de pure danspassen.
Succes voor gastland Italië en een Japans zilver
Terwijl de Amerikanen op de hoogste trede stonden, was de vreugde bij de Italianen misschien wel het grootst. Matteo Rizzo, een kind van de stad Milaan, reed de kür van zijn leven. Hij verving Daniel Grassl en dat bleek een meesterzet. Met een score van 179,62 bracht hij het publiek op de banken en stelde hij de bronzen medaille veilig voor het gastland. Het is prachtig om te zien hoe een thuispubliek een danser of schaatser naar een hoger niveau kan tillen; die energie is onbetaalbaar.
Japan pakte het zilver dankzij een ijzersterk optreden van debutant Shun Sato. Hoewel Sato geen salto's maakt, is zijn techniek bijna klinisch perfect. Hij kwam met 194,86 punten heel dicht bij Malinin. Het contrast tussen de explosieve Malinin en de verfijnde Sato is precies wat deze sport zo boeiend maakt. Het is de eeuwige strijd tussen kracht en elegantie, een thema dat we in elke dansvorm tegenkomen.
Muziekkeuze en artistieke waarde op het ijs
Iets wat mij als danser altijd opvalt, is de muziekkeuze. De Canadees Stephen Gogolov koos voor een klassiek thema, wat veilig is maar soms ook wat voorspelbaar. Aan de andere kant zagen we de Japanse Kaori Sakamoto schitteren op een mélange van Édith Piaf-chansons. Haar bewegingen waren vloeiend en elegant, precies wat je verwacht van een drievoudig wereldkampioene. Ze won haar onderdeel met 148,62 punten en bracht Japan daarmee tijdelijk op gelijke hoogte met de VS.
Het gebruik van chansons brengt een bepaald soort dramatiek met zich mee die perfect past bij de lange lijnen van het kunstrijden. Het is jammer dat Sakamoto haar afscheid heeft aangekondigd na deze Spelen, want haar vermogen om een verhaal te vertellen op het ijs is een zeldzaamheid. In de danswereld zeggen we vaak: "Je moet de muziek niet alleen horen, je moet de muziek zijn." Sakamoto is daar het levende bewijs van.
Wat wij als dansers kunnen leren van deze topsporters
Hoewel we bij Miss Salsa meestal op een parketvloer staan en niet op het ijs, zijn de parallellen overduidelijk. De focus van Ilia Malinin op zijn techniek, zonder de verbinding met het publiek te verliezen, is een les voor iedere danser. Of je nu een salsa-combinatie uitvoert of een viervoudige Axel springt, het gaat om die balans tussen controle en overgave.
Daarnaast is de veerkracht van atleten zoals Lindsey Vonn, die ondanks zware blessures toch aan de start verschijnen, bewonderenswaardig. Hoewel haar sprookje in Cortina eindigde in een val en een ziekenhuisbezoek, herinnert het ons eraan hoe fysiek veeleisend onze passie kan zijn. Het vraagt om een ijzeren discipline en een lichaam dat tot het uiterste wordt gepusht.
De spanning stijgt in Milaan
De medaillespiegel wordt momenteel aangevoerd door Noorwegen, op de voet gevolgd door de VS. Nederland staat op dit moment nog op nul medailles, maar de hoop is gevestigd op de 1.000 meter voor vrouwen bij het langebaanschaatsen. Met Jutta Leerdam in bloedvorm en Suzanne Schulting die sneller is dan ooit, lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat Oranje ook op het podium staat.
Voor nu genieten we na van de artistieke hoogstandjes in het kunstrijden. De landenwedstrijd heeft laten zien dat de sport zich blijft ontwikkelen en dat de nieuwe generatie, aangevoerd door Malinin, niet bang is om de gevestigde orde en de oude regels uit te dagen. Meer details over de uitslagen en de sfeer in Milaan vind je in de verslaggeving van de NOS en De Telegraaf.
Het kunstrijden blijft een van de weinige sporten waar sportiviteit en kunst zo nauw met elkaar verweven zijn. Dat we tennisser Novak Djokovic aandachtig op de tribune zagen zitten, onderstreept alleen maar hoe breed de waardering voor deze discipline is. Of je nu van de sprongen houdt of van de choreografie, dit was een dag voor in de geschiedenisboeken.