Het ijs als podium: Wat dansers kunnen leren van de Winterspelen
Vrijdagavond 6 februari 2026 wordt de olympische vlam ontstoken in het legendarische San Siro stadion in Milaan. Hoewel de focus bij de Winterspelen vaak ligt op brute kracht en snelheid, kijk ik als danseres met een heel andere blik naar dit evenement. Voor mij draait het openingsspektakel en disciplines zoals het kunstrijden om pure performance, timing en de kunst van het vertellen van een verhaal zonder woorden. In mijn 30 jaar in de danswereld heb ik gezien dat de grens tussen topsport en podiumkunst flinterdun is.
De openingsceremonie belooft dit jaar een artistiek hoogstandje te worden. Met optredens van iconen als Andrea Bocelli en Mariah Carey wordt de lat voor de choreografie direct hoog gelegd. Achter de schermen werken honderden dansers en choreografen maandenlang aan de formaties die het veld van San Siro zullen vullen. Het is een logistieke nachtmerrie maar een visueel droomscenario, vergelijkbaar met de grote formatiedansen die we kennen uit de internationale showdance-wereld.
De Nederlandse troeven op het ijs
Nederland stuurt 38 sporters naar Italië. Natuurlijk kijken we massaal naar het langebaanschaatsen, waar we hopen op goud voor namen als Jutta Leerdam en Femke Kok. Maar voor de echte dansliefhebber ligt de focus op de ijsbaan van Milaan waar Michel Tsiba en Daria Danilova in actie komen. Dit duo vormt een paar bij het kunstrijden, een discipline die technisch gezien dichter bij ballroom en ballet ligt dan bij de gemiddelde wintersport.
In een artikel van NU.nl wordt duidelijk dat de druk op de Nederlandse delegatie groot is. Waar de schaatsers vechten tegen de klok, vechten Tsiba en Danilova tegen de zwaartekracht en voor de gunst van de jury. Bij het kunstrijden gaat het om de 'component score': de artistieke expressie, de transitie tussen de passen en de manier waarop de muziek wordt geïnterpreteerd. Dat is precies waar wij in de salsa en ballroom ook dagelijks mee bezig zijn.
De locaties en de sfeer
De Spelen zijn verspreid over verschillende locaties. Terwijl het schaatsen en kunstrijden in de bruisende modestad Milaan plaatsvinden, moeten de bobsleeërs en skeletonster Kimberley Bos naar Cortina d'Ampezzo. De snowboarders, onder wie medaillekandidaat Michelle Dekker, zitten in het afgelegen Livigno. Voor de toeschouwers die de reis maken – waar het AD momenteel onderzoek naar doet – betekent dit een flinke reis tussen de bergen en de stad.
De ticketprijzen variëren enorm. Voor de openingsceremonie in Milaan betaal je al snel tussen de 260 en 2000 euro, afhankelijk van de plek. Wedstrijden zoals het kunstrijden zijn traditioneel razendsnel uitverkocht omdat de combinatie van atletisch vermogen en theater een breed publiek aanspreekt. Het is de 'high-end' kant van de sportwereld die we ook zien bij grote dansgala's.
Wat wij als dansers kunnen leren van Olympiërs
Vanuit mijn ervaring bij Miss Salsa zie ik vaak dat dansers worstelen met zenuwen of podiumpresentatie. Kijk deze Spelen eens met een technisch oog naar de kunstrijders. Let op hun houding, hun 'lines' en hoe ze hun focus herpakken na een fout. Een gevallen sprong in een kuur is vergelijkbaar met een mislukte lift in een salsa-show. De manier waarop deze atleten direct hun glimlach terugvinden en in de muziek blijven, is een les in professionaliteit.
Concreet kun je letten op:
- Muzikaliteit: Hoe accentueren ze de zware beats in de muziek met hun bewegingen?
- Partnering: De connectie tussen de partners. Bij de pairs-disciplines zie je dat ze elkaars bewegingen ademen, net als bij een goede sociale dans.
- Uithoudingsvermogen: Een kuur duurt slechts enkele minuten, maar de intensiteit is moordend. Dit doet me denken aan een finale van een danswedstrijd waarbij je in de laatste minuut nog steeds diezelfde energie moet uitstralen.
De artistieke waarde van de Spelen
Het is interessant om te zien dat de organisatie in Italië kiest voor een afsluiting in de Arena di Verona op 22 februari. Dit antieke amfitheater is de plek waar normaal gesproken de grootste opera's ter wereld worden opgevoerd. Dat de Olympische Winterspelen daar eindigen, onderstreept de boodschap: sport is cultuur, en cultuur is beweging.
Hoewel Nederland vooral hoopt op een regen van medailles op de 3.000 meter voor vrouwen (met Joy Beune als topfavoriet) of bij de shorttrackers Xandra Velzeboer en Jens van 't Wout, kijk ik vooral uit naar de momenten van pure expressie. De Spelen van 2026 gaan niet alleen over wie de snelste is, maar ook over wie ons het meest kan raken met hun performance. Dat is de taal die wij als dansers allemaal spreken, of we nu op het ijs staan of op de dansvloer in de studio.