De magie van San Siro: Een podium voor de wereld
Vandaag, vrijdag 6 februari 2026, is het zover. Terwijl ik dit schrijf, stroomt het iconische San Siro-stadion in Milaan vol voor de officiële openingsceremonie van de Winterspelen 2026. In mijn 30 jaar in de danswereld heb ik veel spektakels gezien, maar de schaal van een evenement als Milaan-Cortina blijft indrukwekkend. Het is niet zomaar een sportevenement; het is een gigantische choreografie waarbij sport, kunst en cultuur samensmelten op een manier die ons als dansers direct aanspreekt.
Italië pakt flink uit. Met optredens van wereldsterren zoals Mariah Carey en de legendarische tenor Andrea Bocelli wordt de lat hoog gelegd. Voor een choreograaf is een stadion als San Siro zowel een droom als een nachtmerrie. De enorme afstanden en de noodzaak om zowel de mensen op de bovenste ring als de miljoenen kijkers thuis te raken, vereist een heel specifieke manier van bewegen en enscenering. Het gaat hier niet om de subtiele voetbeweging die we in de salsaclub zien, maar om de kracht van het collectief.
Dans op het ijs: Meer dan alleen sport
Wat mij persoonlijk het meest raakt bij deze Spelen, is de rol van de vlaggendragers. Voor Groot-Brittannië heeft kunstschaatsster Lilah Fear de eer om de vlag te dragen in Milaan. Als je Lilah ziet bewegen, zie je geen 'atleet' in de traditionele zin van het woord; je ziet een danseres. Kunstschaatsen, en specifiek het ijsdansen, is de meest pure vorm van onze discipline binnen de wintersport. De techniek die nodig is om emotie over te brengen terwijl je op een dun ijzeren blad over het ijs glijdt, is fenomenaal.
In de danswereld praten we vaak over 'flow' en 'grounding'. Op het ijs is die flow letterlijk zichtbaar, maar de grounding is een constante strijd tegen de zwaartekracht en de gladheid. Het feit dat een danseres als Fear dit podium krijgt, laat zien hoe diep de artistieke waarde van beweging geworteld is in de olympische gedachte. Bron: BBC
De realiteit achter de schermen
Natuurlijk is het niet alleen maar glitter en glamour. De voorbereidingen in Italië zijn niet zonder slag of stoot gegaan. Er zijn protesten geweest tegen de invloed van de Spelen op de lokale infrastructuur en het milieu, en de bouw van het ijshockey-stadion in Milaan (Milano Santagiulia) was tot op het laatste moment een bron van zorg. Volgens de laatste berichten was het stadion afgelopen zondag nog niet volledig afgerond, al garandeert de organisatie dat alle wedstrijden er gewoon gespeeld kunnen worden. Bron: The Guardian
Ook de sportieve integriteit staat onder druk. De Italiaanse biatlete Rebecca Passler werd vlak voor de start uit het team gezet na een positieve dopingtest. Voor ons als dansers is dit een herinnering aan de harde kant van topsport. Waar wij in de danswereld vaak streven naar esthetiek en expressie, draait het hier om cijfers, tijden en soms helaas ook om de verkeerde middelen om die te bereiken. Het contrast met de pure passie die we vanavond op het podium in San Siro zullen zien, kan bijna niet groter zijn.
Nieuwe disciplines en bewegingsvormen
Interessant voor wie van fysieke uitdagingen houdt: dit jaar maakt 'skimo' (ski mountaineering) zijn debuut in Bormio. Hoewel het op het eerste gezicht ver afstaat van dans, is de coördinatie die nodig is om vliegensvlug je ski's op je rug te binden en te voet een helling te bedwingen, een les in efficiënte beweging. Het doet me denken aan de snelheid en precisie die we van professionele dansers verwachten tijdens een kostuumwissel of een complexe formatiewissel op het podium.
Daarnaast zien we nieuwe onderdelen zoals de 'dual moguls' bij het freestyleskiën. De ritmiek die deze skiërs aanhouden terwijl ze over de buckels denderen, is bijna muzikaal. Er zit een beat in hun bewegingen die elke danser zou herkennen.
Wat wij als dansers kunnen leren van Milaan-Cortina
Het kijken naar deze Winterspelen is voor mij meer dan alleen passieve entertainment. Het is een studie in performance onder extreme druk. Of je nu een solo danst in een vol theater of een afdaling maakt voor het oog van de hele wereld, de mentale voorbereiding is hetzelfde. De focus van de atleten, hun vermogen om na een val direct weer op te staan en door te gaan in hun ritme, dat is de essentie van wat wij ook op de dansvloer doen.
Concreet zie ik drie punten die we kunnen meenemen:
- Ruimtelijke bewustwording: De manier waarop de choreografie in San Siro gebruikmaakt van de enorme ruimte, dwingt ons om ook in de dansstudio verder te kijken dan onze eigen vierkante meter.
- Veerkracht: De verhalen van atleten die jarenlang herstellen van blessures om hier vandaag te staan, zijn een inspiratie voor elke danser die fysieke tegenslag kent.
- De kracht van presentatie: Zelfs in de kou, gehuld in dikke pakken, stralen deze mensen een energie uit die het hele stadion vult. Dat is de 'performance factor' die een goede danser onderscheidt van een geweldige danser.
De komende 16 dagen staat de wereld even stil voor de prestaties op het ijs en de sneeuw. Of je nu kijkt voor de technische perfectie van de kunstschaatsers of voor de pure adrenaline van de bobsleeërs, vergeet niet te kijken naar de beweging erachter. De Winterspelen 2026 zijn begonnen en ik ga er met mijn dansersoog bovenop zitten.