Het ritme van de 500 meter: Ellia Smeding in Milaan
Vandaag, zondag 15 februari 2026, staat de schaatswereld even stil voor de 500 meter dames in Milaan. In het Rho Fiera Milano-stadion maakt de Brits-Nederlandse Ellia Smeding haar rentree op het ijs voor de kortste sprintafstand. Als je mij dertig jaar geleden had gevraagd wat schaatsen met dans te maken heeft, had ik je misschien even vragend aangekeken. Maar na drie decennia in de danswereld zie ik de parallellen overal. De manier waarop Ellia de bocht aansnijdt, is niets minder dan een perfect uitgevoerde choreografie op topsnelheid.
Volgens het officiële schema van British Ice Skating is dit een cruciaal moment voor het Britse langebaanschaatsen. Ellia is niet zomaar een atleet; ze is een pionier die de sport in het Verenigd Koninkrijk eigenhandig naar een hoger plan tilt. Voor ons in Nederland is ze een bekend gezicht, want hoewel ze voor Team GB uitkomt, ligt haar basis gewoon in het Friese Heerenveen.
De techniek achter de explosiviteit
In de danswereld praten we vaak over 'grounding' en gewichtsverplaatsing. Bij een 500 meter sprint op het ijs zie je dit in de meest extreme vorm. De start van Ellia is vergelijkbaar met de explosie van een danser die een sprong inzet vanuit een diepe plié. Alles draait om die eerste dertig meter. Als de timing daar niet klopt, is de rest van de rit een verloren strijd tegen de klok.
Wat Ellia zo interessant maakt voor ons als bewegingsexperts, is haar vermogen om kracht te combineren met een bijna vloeibare souplesse. In een recent interview met FilmoGaz gaf ze aan dat ze de sport in Groot-Brittannië bekender wil maken. Dat doet ze door te laten zien dat schaatsen meer is dan alleen maar hard trappen; het is een technische discipline waarbij elke millimeter telt, precies zoals we dat bij een strakke salsa-combinatie gewend zijn.
Van Oxford naar Thialf
De achtergrond van Ellia Smeding leest als een bijzonder verhaal. Geboren in Oxford in 1998, maar op achtjarige leeftijd verhuisde ze naar Nederland. Dat verklaart waarom ze die typisch Nederlandse schaatsschool in haar benen heeft, maar de Britse vechtlust in haar hart. Ze traint al jaren in de schaatstempel Thialf, waar ze samen met haar partner Cornelius Kersten (die ook op topniveau schaatst) een eigen weg heeft gezocht buiten de grote commerciële teams om.
Ik herinner me nog de tijd dat Britse schaatsers op de langebaan eigenlijk niet serieus werden genomen. Ellia heeft dat beeld volledig gekanteld. Ze laat zien dat je met passie en de juiste technische basis – die ze in Nederland heeft opgezogen – overal kunt komen. Het is diezelfde mentaliteit die ik zie bij dansers die vanuit een kleine studio in een dorp uiteindelijk op de grote podia in Amsterdam of Rotterdam staan.
De 'Brew 22' mentaliteit
Iets wat veel mensen niet weten, is dat Ellia en Cornelius hun eigen koffiemerk hebben opgezet, genaamd Brew '22. Dit zegt veel over haar discipline. Topsport is een eenzaam bestaan en financieel is het voor een Britse schaatser best wel een uitdaging. In plaats van te klagen, hebben ze een manier gevonden om hun droom te bekostigen. Die ondernemersgeest zie je ook terug in haar schaatsen: ze wacht niet op de perfecte omstandigheden, ze creëert ze zelf.
Tijdens deze Olympische Winterspelen in Milaan is de druk enorm. De 500 meter is een afstand van minder dan 40 seconden. Eén misstap, één hapering in de overstap in de bocht, en het is voorbij. Die focus is bewonderenswaardig. In mijn jaren als danscoach heb ik veel talenten gezien die bezweken onder de druk van een jury of een groot publiek. Ellia lijkt echter te groeien naarmate het ijs gladder en de belangen groter worden.
Wat wij als dansers kunnen leren van Ellia
Je vraagt je misschien af wat een salsa-danser of een stijldanser heeft aan de prestaties van een schaatsster. Eigenlijk heel veel. Kijk eens naar de 'core stability' van Ellia tijdens haar rit. Haar bovenlichaam is nagenoeg stil, terwijl haar benen het brute werk doen. Dit is exact wat we in de danswereld 'isolatie' noemen.
Daarnaast is er de timing van de afzet. Te vroeg en je verliest kracht, te laat en je verliest grip. Het is hetzelfde gevoel als het vinden van de 'clave' in de muziek. Als je die flow eenmaal hebt, lijkt alles vanzelf te gaan. Ellia laat in Milaan zien dat topsport kunst is. Of je nu op ijzers staat of op suède zolen, de basisprincipes van beweging en toewijding blijven hetzelfde.
Het programma in Milaan
Vandaag is een drukke dag voor Team GB. Naast Ellia op de 500 meter, zien we ook Ana Vaipan-Law en Luke Digby in actie bij het kunstrijden (Pairs event). Het is een prachtige dag voor de Britse schaatssport, waarbij de technische precisie van de sprinters en de artistieke expressie van de kunstrijders samenkomen.
Milaan vormt een sfeervol decor voor deze prestaties. De stad van mode en design ademt nu even pure sport uit. Voor Ellia is dit het moment waar ze jarenlang in de luwte van Heerenveen voor heeft getraind. Geen glitter, geen glamour, maar gewoon keihard werken op het ijs van de Rho Fiera. En dat is precies de instelling waar ik van houd: praten met je voeten (of je ijzers), en de rest overlaten aan de jury en de klok.