Het ritme van de reuzenslalom
Heb je de beelden uit Bormio gezien? Terwijl we hier in de dansschool de salsa-beats laten knallen, gebeurde er op de ijzige pistes van de Olympische Winterspelen 2026 iets waar mijn danshart sneller van gaat kloppen. Het is 14 februari, de achtste dag van de Spelen in Milaan-Cortina, en de wereld was getuige van een historisch moment dat sport en cultuur op een zeldzame manier combineerde. De Braziliaanse skirebel Lucas Pinheiro Braathen heeft de reuzenslalom gewonnen en daarmee de allereerste medaille ooit — en meteen goud — voor Zuid-Amerika binnengesleept op de Winterspelen.
In mijn 30 jaar in de danswereld heb ik veel atleten gezien die proberen 'ritme' in hun sport te brengen, maar wat Braathen op de Stelvio-piste liet zien, was geen gewone afdaling. Het was een choreografie. Met de tekst 'Vamos Dançar' (Laten we dansen) groot achterop zijn helm gestencild, bewees hij dat de grens tussen topsport en kunst flinterdun is. Voor ons als dansers is dit een prachtig voorbeeld van hoe je een technische discipline kunt ombuigen naar pure zelfexpressie.
De comeback van een showman
Het verhaal achter deze gouden plak is bijna net zo spectaculair als de race zelf. Lucas Pinheiro Braathen, geboren uit een Noorse vader en een Braziliaanse moeder, kwam jarenlang uit voor Noorwegen. Na een conflict met de Noorse skibond over sponsorrechten en persoonlijke vrijheid, besloot hij in 2023 abrupt te stoppen. Hij voelde zich verstikt in een systeem dat alleen oog had voor prestaties en niet voor de persoonlijkheid van de atleet. Na een jaar van modellenwerk en reizen, kondigde hij zijn comeback aan onder de Braziliaanse vlag.
Volgens een verslag van de NOS was de druk enorm, maar Braathen bleef koel. In de eerste run bouwde hij een voorsprong op van bijna een seconde op de Zwitserse grootheid Marco Odermatt. In de tweede run, terwijl de mist en de sneeuw over de piste trokken, hield hij stand. Hij finishte met een gecombineerde tijd van 2:25.00. Het moment dat hij over de finish kwam en besefte dat hij geschiedenis had geschreven, was puur theater: hij zakte in de sneeuw, schreeuwde het uit en trakteerde het publiek op zijn inmiddels beroemde samba-pasjes.
Technische analyse: Heupen en isolaties op het ijs
Vanuit mijn ervaring als danscoach kijk ik met een andere blik naar zo'n afdaling. Wat Braathen doet in de reuzenslalom, vertoont opvallende gelijkenissen met de techniek die we in de salsa en bachata gebruiken. Let maar eens op zijn heupwerk. In het alpineskiën is de scheiding tussen het boven- en onderlichaam cruciaal — we noemen dat in de danswereld 'isolatie'. Terwijl zijn bovenlichaam nagenoeg stil en gericht op het volgende doel blijft, maken zijn heupen en benen explosieve, ritmische bewegingen om de hoeken te snijden.
Braathen skiet niet tegen de berg; hij werkt ermee samen. Hij zoekt de 'flow', precies zoals wij die zoeken in een complexe draaiing op de dansvloer. Zijn timing tussen de poortjes is als het dansen op de 'on-2' in de salsa; het gaat om het vinden van die fractie van een seconde waarin je de meeste kracht kunt genereren zonder je balans te verliezen. Dat hij na zijn overwinning daadwerkelijk een samba danste op het podium, voelde dan ook totaal niet geforceerd. Het is wie hij is.
Nederlands succes op de achtste dag
Hoewel de wereldwijde focus op de Braziliaanse sensatie lag, was het voor Nederland ook een topdag in Milaan. Jens van 't Wout bevestigde zijn status als shorttrack-koning door zijn tweede gouden medaille van dit toernooi te winnen op de 1.500 meter. NU.nl meldt dat Van 't Wout zijn succes met een knipoog toeschrijft aan de taartjes bij het buffet, maar we weten allemaal dat er jaren van keiharde training achter zit. Ook Jenning de Boo pakte zilver op de 500 meter, wat de Nederlandse medaillespiegel weer een flinke boost gaf.
Wat deze atleten gemeen hebben met Braathen, is de focus op het moment. Of je nu op korte ijzers door een bocht hangt of met 120 kilometer per uur een berg af dondert: zodra je gaat nadenken over de techniek, ben je te laat. Je moet vertrouwen op je spiergeheugen en je intuïtie.
Wat wij als dansers kunnen leren van de piste
Het belangrijkste inzicht dat Braathen ons geeft, is de kracht van authenticiteit. Hij weigerde zich aan te passen aan de grijze massa van de skiwereld. Hij lakt zijn nagels, houdt van mode en brengt zijn Braziliaanse temperament mee naar een sport die traditioneel nogal gereserveerd is. In de dansschool zie ik vaak leerlingen die zo gefocust zijn op het perfect uitvoeren van de pasjes, dat ze vergeten te dansen met hun hart.
Concreet betekent dit voor jou: durf die extra flair toe te voegen. Als je een salsa-combinatie danst, denk dan aan de 'Vamos Dançar'-mentaliteit. Het gaat niet alleen om de 1-2-3, maar om de energie die je tussen de tellen door uitstraalt. Braathen zei na zijn winst: "Ik wilde gewoon skiën als de persoon die ik ben." Dat is een les die in elke dansles herhaald zou moeten worden.
De Olympische Winterspelen van 2026 zijn hiermee definitief de Spelen van de vernieuwing geworden. Met een Braziliaan op het hoogste podium van het alpineskiën is de sport wereldser dan ooit. En voor ons is het een prachtige herinnering dat ritme overal te vinden is, zelfs in de koude sneeuw van de Italiaanse Alpen.