Sakamoto Kaori zet de toon in Milaan
De kop is eraf in Milaan. Tijdens de eerste dag van het kunstrijden voor landenteams op de Olympische Winterspelen 2026 heeft de Japanse Kaori Sakamoto direct laten zien waarom ze tot de absolute wereldtop behoort. Met een score van 78.88 punten in haar korte kür zette ze de concurrentie op scherp en tilde ze het Japanse team eigenhandig van de zesde naar de tweede plaats in het tussenklassement. Als ik naar haar kijk, zie ik niet alleen een atleet, maar een danseres die de wetten van de zwaartekracht tart met een souplesse waar we in de salsa-wereld alleen maar van kunnen dromen.
Het is een bijzonder moment voor de kunstrijwereld. Sakamoto heeft aangekondigd dat dit haar laatste Olympische Spelen zijn, en die wetenschap geeft haar optreden een extra emotionele lading. In een interview met Olympics.com gaf ze aan dat ze zich vooral opgelucht voelde na haar kür. Geen gebalde vuisten, maar pure ontlading. Dat herken ik zo goed uit mijn 30 jaar ervaring in de danswereld: die enorme druk die van je schouders valt zodra de muziek stopt en je weet dat je hebt geleverd wat je wilde laten zien.
De strijd tussen Japan en de Verenigde Staten
Op dit moment scheiden slechts twee punten de Verenigde Staten en Japan. De Amerikanen gaan aan de leiding, mede dankzij een sterke prestatie van Alysa Liu. Liu, die haar comeback maakte na een eerdere pensioenperiode, scoorde 74.90 punten. Hoewel ze een kleine fout maakte bij de landing van haar triple Lutz-triple loop combinatie, spatte de passie van het ijs. Het is interessant om te zien hoe deze twee verschillende stijlen tegenover elkaar staan: de krachtige, vloeiende bewegingen van Sakamoto tegenover de expressieve en technische precisie van Liu.
Ook het gastland Italië liet van zich horen. Lara Naki Gutmann reed de sterren van de hemel op eigen ijs en haalde met 71.62 punten een persoonlijk record. Het publiek in Milaan ging volledig uit zijn dak, en dat is precies de energie die de sport zo mooi maakt. Het herinnert me aan de grote danscongressen waar de sfeer in de zaal de dansers naar een hoger niveau tilt.
Technische analyse: De kracht van de flow
Als we technisch naar Sakamoto kijken, valt één ding direct op: haar 'flow' over het ijs. In de danswereld praten we vaak over gewichtsoverdracht en het gebruik van de vloer. Sakamoto doet dit op het ijs op een manier die bijna hypnotiserend is. Ondanks een kleine onzuiverheid bij haar afzet voor de triple Lutz – de jury noteerde een 'wrong edge' – waren haar spins en voetenwerk van het allerhoogste niveau (Level 4).
Wat Sakamoto onderscheidt van veel andere rijdsters, is de snelheid waarmee ze haar sprongen in- en uitgaat. Er is geen moment van hapering. Dit is iets waar elke danser van kan leren. Of je nu een driedubbele asel op het ijs draait of een complexe spinreeks op de dansvloer uitvoert, de voorbereiding moet onzichtbaar zijn. Het gaat om de continuïteit van de beweging. Bij Sakamoto zie je geen voorbereiding, je ziet alleen het resultaat van jarenlange, keiharde training.
Wat wij als dansers kunnen leren van Kaori Sakamoto
Het kijken naar kunstrijden op dit niveau is voor mij altijd een bron van inspiratie. Er zijn een paar specifieke zaken die Sakamoto doet waar wij in de dansstudio echt iets aan hebben:
- Mentale focus: Sakamoto gaf aan dat ze nerveus was, maar niet zo erg dat haar benen trilden. Ze wist haar zenuwen om te zetten in focus. Dat is de sleutel voor elk optreden: de adrenaline gebruiken in plaats van erdoor verlamd te raken.
- Core stability: De kracht die nodig is om na een sprong vlekkeloos door te glijden, komt volledig uit de kern van het lichaam. In de salsa gebruiken we diezelfde kracht voor onze balans tijdens snelle turns.
- Artistieke expressie onder druk: Ondanks de enorme technische eisen van haar kür, blijft ze contact houden met de muziek. Ze 'rijdt' niet alleen haar elementen, ze vertelt een verhaal.
De weg naar de finale
Met Japan op de tweede plek en de Verenigde Staten op één, belooft de rest van het team-event zinderend te worden. Ook Georgië en Canada maken nog kans om door te dringen tot de finale. Voor Sakamoto is het doel duidelijk: ze wil Japan naar het goud leiden voordat ze definitief haar schaatsen aan de wilgen hangt. Ze heeft in Milaan de tijd genomen om te wennen aan het ijs en voelt zich met de dag comfortabeler.
Het mooie aan deze sport is dat het teamaspect een extra dimensie toevoegt. Kunstrijden is vaak een eenzame sport, maar in dit format vechten ze voor elkaar. Je ziet de teamgenoten langs de kant staan, juichen en meeleven. Dat groepsgevoel is iets wat we in de danswereld natuurlijk heel goed kennen van de showteams en formaties.
Ik blijf de verrichtingen in Milaan nauwgezet volgen. De combinatie van topsport en kunstzinnigheid blijft me boeien, en Kaori Sakamoto is op dit moment de belichaming van die combinatie. Of ze nu met goud naar huis gaat of niet, haar nalatenschap in de sport is nu al onuitwisbaar. Haar vermogen om kracht te combineren met een bijna fragiele elegantie is iets wat ik nog vaak als voorbeeld zal gebruiken in mijn eigen lessen.
De komende dagen zal blijken of de Verenigde Staten hun voorsprong kunnen behouden of dat het Japan van Sakamoto de macht grijpt. Eén ding is zeker: het niveau ligt dit jaar ongekend hoog en we gaan nog veel moois zien op het ijs van Milaan.