De sfeer in Milaan is momenteel elektrisch. Terwijl we bij Miss Salsa gewend zijn aan de houten vloeren en de ritmes van de salsa en bachata, kijken we deze week met een schuin oog naar het ijs van de Milano Santagiulia Arena. Op de vierde dag van de Winterspelen 2026 vond daar een evenement plaats dat de sportwereld op zijn grondvesten deed schudden: de clash tussen de vrouwen van Canada en de Verenigde Staten.
Een historische shutout op het ijs
Voor wie de ijshockeywereld een beetje volgt, is de rivaliteit tussen Canada en de USA vergelijkbaar met de grootste finales in de danswereld. Het is een strijd van techniek, kracht en vooral een feilloos gevoel voor timing. Maar wat we vandaag zagen, was ongekend. De Amerikaanse vrouwen hebben Canada met maar liefst 5-0 verslagen. Dit is niet zomaar een overwinning; het is de eerste keer in de geschiedenis van de Olympische Spelen dat de Canadese vrouwen geen enkel doelpunt wisten te maken in een wedstrijd.
In mijn 30 jaar in de danswereld heb ik geleerd dat momentum alles is. Als een choreografie eenmaal hapert, is het verdomd lastig om weer in de flow te komen. Dat zagen we vandaag bij Canada. Zonder hun geblesseerde aanvoerder Marie-Philip Poulin leken de Canadezen hun ritme volledig kwijt. De Amerikaanse ploeg daarentegen danste letterlijk om de defensie heen. Met doelpunten van Caroline Harvey, Hannah Bilka (die er twee in schoot!), Kirsten Simms en Laila Edwards lieten de Amerikanen zien dat hun 'voetenwerk' momenteel van een ander niveau is.
De choreografie van de powerplay
Als dansexpert kijk ik naar ijshockey met een andere bril. Een powerplay is in feite een complexe groepschoreografie waarbij de ruimte op het ijs optimaal benut moet worden. De USA voerde dit vandaag perfect uit. De snelheid waarmee de puck van stick naar stick ging, deed me denken aan een razendsnelle salsa-combinatie waarbij elke handdruk en elke draai precies op de tel valt. De Amerikaanse Abbey Murphy was de regisseur van deze show met drie assists, waarbij ze de Canadese verdediging telkens een stap voor was.
Volgens de live-verslaggeving van The Guardian was de dominantie van de Verenigde Staten zo groot dat Canada's net-minder Ann-Renee Desbiens ondanks haar inspanningen simpelweg geen antwoord had op de aanvalsgolven. Het was een masterclass in precisie.
Van ijshockey naar figure skating: Theater op het ijs
Terwijl de hockeyvrouwen de fysieke strijd aangingen, draaide het in de Milano Ice Skating Arena om de pure esthetiek tijdens de korte kür voor mannen. En hier komt mijn passie voor dans pas echt om de hoek kijken. De Italiaan Daniel Grassl zweepte het thuispubliek op met een score van 93.46, wat hem op een voorlopige vierde plaats zet. Maar de echte uitschieter voor de dansliefhebbers was Aleksandr Selevko uit Estland.
Selevko verscheen op het ijs in paarse pailletten en schaatste op 'Kiss' van Prince. Dat is durf tonen. In de danswereld weten we: als je Prince gebruikt, moet je performance staan als een huis. Het was funky, het was theatraal en het bracht een broodnodige dosis entertainment naar de competitie. Hoewel hij technisch niet bovenaan eindigde (die eer was voor de Amerikaan Ilia Malinin met een monsterlijke score van 108.16), was Selevko de morele winnaar voor iedereen die van show houdt.
Wat wij als dansers kunnen leren van de Spelen
Je vraagt je misschien af: wat heeft een 5-0 nederlaag bij ijshockey te maken met mijn wekelijkse dansles? Eigenlijk alles. In de praktijk draait topsport, net als dans, om drie pijlers: balans, focus en herstelvermogen.
- Balans: Kijk naar de stabiliteit van de schaatsers. Die core-stability is precies wat we nodig hebben bij een dubbele spin op de dansvloer.
- Focus: Canada verloor vandaag omdat ze de focus misten zonder hun leider. In een formatiedans zie je precies hetzelfde gebeuren als de verbinding tussen de dansers wegvalt.
- Herstelvermogen: Na een val of een fout direct weer de draad oppakken. De Canadese vrouwen moeten dit nu doen voor hun volgende wedstrijd tegen Finland.
Blik op de toekomst: Ice Dance medailles
Morgen, woensdag 11 februari, wordt een grote dag voor de echte dansfans. Dan staat de Free Dance op het programma. Het Britse duo Lilah Fear en Lewis Gibson ligt momenteel op koers voor een podiumplek. Ze staan vierde na de Rhythm Dance en de strijd om het brons ligt wagenwijd open. Dit is het onderdeel waarbij de scheidslijn tussen sport en kunst volledig vervaagt. De choreografieën die we daar gaan zien, zijn vaak geïnspireerd op ballroom- en latin-technieken die we bij Miss Salsa ook koesteren.
Volgens de laatste updates van de BBC is de druk op de atleten enorm, maar dat is waar de mooiste prestaties uit voortkomen. Of het nu gaat om een snoeiharde puck in de kruising of een perfect uitgevoerde twizzle in de ijsdans, de passie is hetzelfde.
Het is best wel bijzonder om te zien hoe deze Winterspelen in Italië een brug slaan tussen de rauwe kracht van hockey en de elegantie van het kunstrijden. Voor ons in Nederland is het een herinnering dat beweging, in welke vorm dan ook, een universele taal is. Of je nu op ijzers staat of op salsaschoenen, het gaat om die ene seconde waarin alles klopt.
We blijven de ontwikkelingen in Milaan volgen, vooral met het oog op de ijsdans-finale van morgen. Voor nu is het duidelijk: de USA heeft de toon gezet bij de vrouwen, en Canada moet diep in de spiegel kijken om hun ritme terug te vinden voor de knock-out fase begint.