De Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan en Cortina d'Ampezzo zijn in volle gang en eerlijk gezegd, als danseres met meer dan 30 jaar ervaring kijk ik met een heel ander oog naar deze evenementen dan de gemiddelde sportfan. Voor mij is kunstrijden puur ballet op ijs en zelfs bij een sport als rodelen zie ik de choreografie van de ideale lijn. Dit jaar is er echter iets bijzonders aan de hand: de grens tussen topsport en puur entertainment vervaagt op een manier die we zelden zien op dit niveau.
Geel spektakel op het ijs: De Minions-act
Het meest besproken moment van de afgelopen dagen was zonder twijfel het optreden van de Spaanse kunstschaatser Tomàs-Llorenç Guarino Sabaté. Terwijl de meeste atleten kiezen voor dramatische klassieke muziek of filmscores, verscheen Sabaté op het ijs in een felgeel shirt en een blauwe overall. Ja, je leest het goed: een Minion op de Olympische Spelen. Dit is precies waar ik van hou in de entertainmentwereld; het lef om buiten de gebaande paden te treden.
Zijn kür op een medley van Minions-muziek, waaronder het aanstekelijke 'Papaya', bracht een energie in de Milano Ice Skating Arena die we normaal alleen bij een drukbezocht dansfestival zien. Volgens het Jeugdjournaal was het een van de meest opvallende momenten van deze Spelen. Hoewel hij met een score van 69.80 op 10 februari 2026 net niet genoeg punten haalde voor de vrije kür, heeft hij wel de harten van het publiek gestolen. Dat is een les die ik mijn leerlingen bij Miss Salsa ook altijd meegeef: techniek is de basis, maar je performance bepaalt of mensen je onthouden.
De strijd om de muziekrechten
Wat veel mensen niet weten, is dat deze act bijna niet was doorgegaan. Er ontstond een behoorlijke rel achter de schermen over de auteursrechten. Universal Pictures wilde in eerste instantie geen toestemming geven voor het gebruik van de muziek op het olympische toneel. Sabaté liet het er niet bij zitten en startte een campagne op sociale media. Met hulp van niemand minder dan Pharrell Williams (de man achter de muziek van de films) werd er op het laatste moment toch een akkoord bereikt. In de danswereld lopen we hier ook vaak tegenaan; muziekrechten kunnen je creativiteit maken of breken. Het laat zien dat je als artiest — want dat zijn deze schaatsers — ook zakelijk je mannetje moet staan.
Rodelen in Cortina: Dansen met 140 km/u
Terwijl de Minions de show stalen in Milaan, werd er in Cortina d'Ampezzo op het scherpst van de snede gestreden in het rodelkanaal. Voor een leek lijkt rodelen misschien op 'gewoon hard naar beneden gaan', maar vanuit mijn ervaring in de danswereld zie ik de enorme fysieke beheersing die hiervoor nodig is. Net als bij een strakke Salsa-combinatie draait rodelen om micro-bewegingen. Eén verkeerde spanning in je nek of benen en je verliest kostbare honderdsten van een seconde.
De Duitser Max Langenhan liet op 7 en 8 februari 2026 zien wat absolute perfectie is. Hij domineerde de baan in het Cortina Sliding Centre en pakte het goud met vier opeenvolgende baanrecords. De zilveren medaille ging naar de Oostenrijker Jonas Müller en de Italiaan Dominik Fischnaller mocht het brons in ontvangst nemen voor zijn thuispubliek. In een live-verslag van NU.nl werd de strijd omschreven als een van de meest intense van dit toernooi.
De flow en de techniek
Langenhan schaatst — of rodelt eigenlijk — met een soort 'flow' die ik herken bij de beste ballroomdansers ter wereld. Het ziet er moeiteloos uit, maar de druk op zijn lichaam is gigantisch. De middelpuntvliedende kracht in de bochten vereist een core-stability waar menig danser jaloers op zou zijn. Het is fascinerend om te zien hoe deze atleten hun lichaam als een verlengstuk van hun slee gebruiken, precies zoals wij onze dansschoenen als een verlengstuk van onze voeten beschouwen.
Wat kunnen wij als dansers leren van deze Spelen?
Als ik naar deze beelden kijk, trek ik direct parallellen naar de dansvloer. Concreet zijn er drie dingen die we uit deze olympische week kunnen meenemen:
- Authenticiteit wint altijd: Sabaté kwalificeerde zich misschien niet voor de finale, maar hij is de meest besproken atleet van de week. Durf jezelf te zijn in je choreografie, ook als dat betekent dat je een keer een 'gekke' kant van jezelf laat zien.
- De kracht van voorbereiding: De roderaars trainen jaren op die ene perfecte lijn. In de dansstudio voelt het soms repetitief om die ene draai honderd keer te oefenen, maar dat is wel wat het verschil maakt tussen goed en goud.
- Respect voor de muziek: De strijd om de Minions-muziek herinnert ons eraan hoe belangrijk de juiste track is. Muziek is niet alleen achtergrondgeluid; het is de ziel van je performance.
Bij Miss Salsa zien we vaak dat dansers bang zijn om fouten te maken voor een publiek. Maar kijk naar de Spaanse Minion: hij maakte een klein foutje bij zijn eerste sprong, maar herpakte zich met een glimlach en een vuist in de lucht. Dat is de spirit die we nodig hebben. Of je nu op het ijs staat, in een ijskanaal ligt of op de dansvloer schittert, het gaat om die connectie met je passie.
De komende dagen staan er nog veel mooie onderdelen op het programma, waaronder de ontknoping bij het kunstrijden voor vrouwen en de teamestafette bij het rodelen. Ik blijf het in ieder geval volgen, want elke keer als een atleet beweegt met die combinatie van kracht en elegantie, voel ik diezelfde kriebel als wanneer de eerste noten van een Salsa-nummer door de luidsprekers knallen. Het is gewoon topsport, of het nu op ijs of op parket is.