De magie van Milaan: Waar topsport en dans samenkomen
Als ik naar de beelden uit Milaan kijk, zie ik meer dan alleen schaatsers die voor goud strijden. In mijn dertig jaar als danseres en expert bij Miss Salsa heb ik geleerd dat elke beweging, of die nu op een houten dansvloer of op spiegelglad ijs plaatsvindt, een vorm van kunst is. De Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan en Cortina d'Ampezzo voelen dit jaar extra bijzonder aan. De stad van de mode en het design vormt het perfecte decor voor een atlete die de afgelopen jaren haar eigen, uiterst complexe choreografie heeft moeten schrijven: Suzanne Schulting.
Het nieuws dat Suzanne weer volop meetraint met de shorttrackploeg in de Milano Ice Skating Arena, nadat ze zich eerder al richtte op de langebaan, raakt me. Het is het verhaal van een danseres die na een zware blessure haar spitzen weer aantrekt en ontdekt dat het podium nog steeds op haar wacht. Maar de weg daarheen was allesbehalve een vloeiende beweging.
De comeback: Scherven oprapen en opnieuw beginnen
Suzanne Schulting is niet zomaar een naam in de sportwereld; ze is een fenomeen. Na een loodzware periode met een enkelbreuk en een operatie, stond ze voor een enorme uitdaging. In een recent bericht van de NOS werd duidelijk dat ze haar zinnen nu echt heeft gezet op de aflossing (de relay). Dat is interessant, want de relay is in feite de groepsdans van het shorttrack. Het draait om timing, blind vertrouwen en een feilloze overdracht.
Haar terugkeer bij het shorttrackteam op 11 februari kwam op een beladen moment. De ploeg was aangeslagen na een dramatische val van Xandra Velzeboer in de mixed relay, waardoor een zeker lijkende medaille in rook opging. Suzanne stapte het ijs op, niet alleen als rijdster, maar als de ervaren kracht die de 'scherven helpt oprapen'. Dat herken ik zo goed uit de danswereld: als een choreografie tijdens een optreden misloopt, heb je die ene ervaren danser nodig die de groep weer in het gareel krijgt en de focus herstelt.
De techniek van de bocht: Een technische analyse
Vanuit mijn expertise kijk ik vaak met 'dans-ogen' naar de techniek van Schulting. Er is de laatste tijd veel te doen geweest over haar vorm. Analisten merkten op dat haar kniehoeken niet optimaal waren en dat de agressiviteit in haar slagen niet altijd werd omgezet in pure snelheid. Voor een leker klinkt dat misschien als detailkritiek, maar voor ons dansers is dit de kern. Als je kniehoek niet klopt, verlies je je 'grounding'. Je kracht vloeit weg in plaats van dat je het ijs (of de vloer) gebruikt om jezelf te lanceren.
In de bochten van het shorttrack zie je de ultieme 'overstap'. Het is een voetwerksequentie die we in de salsa ook kennen, maar dan op een snelheid van vijftig kilometer per uur. Suzanne gaf na haar eerste trainingen in Milaan aan dat ze vooral weer moet wennen aan die extreme topsnelheid. De techniek, het diep zitten en het aansnijden van de bocht voelden echter direct weer 'natuurlijk'. Dat is het spiergeheugen waar ik het vaak over heb; als je iets tienduizend keer goed hebt gedaan, vindt je lichaam de weg terug, zelfs na een lange pauze.
Drama en triomf: De menselijke kant van de Spelen
De Olympische Spelen zijn altijd een emotionele rollercoaster, en Milaan 2026 is daarop geen uitzondering. We zagen Joep Wennemars, de partner van Suzanne, een medaille mislopen op de 1.000 meter door een dramatische kruising. Dat is de harde kant van de sport: één verkeerde inschatting en jaren werk zijn voorbij. Aan de andere kant was er de zilveren medaille voor Jenning de Boo. Het verhaal dat hij die middag zijn schaatsen kwijt was — ze lagen blijkbaar nog in de bus — is typisch voor de spanning achter de schermen. ook wel eens dansers gehad die vlak voor een show hun schoenen niet konden vinden. De paniek is echt, maar de focus die je daarna moet vinden om alsnog een topprestatie neer te zetten, dat maakt je een echte pro.
En dan was er het ijsdansen, de sport die het dichtst bij mijn hart ligt. Het Franse koppel Guillaume Cizeron en Laurence Fournier Beaudry pakte goud met een vrije dans die zo vloeiend was dat je vergat dat ze op ijzers stonden. Vooral het eerbetoon aan Vincent van Gogh door het Canadese paar Piper Gilles en Paul Poirier (brons) was een artistiek hoogtepunt. Het laat zien dat sport niet alleen om cijfers en tijden gaat, maar om het overbrengen van een gevoel. Dat is precies wat Suzanne Schulting ook doet: ze rijdt met een intensiteit die je tot in de huiskamer voelt.
Wat wij als dansers kunnen leren van Suzanne
Er zijn een paar concrete lessen die ik uit de weg van Suzanne naar 2026 haal, en die ik elke danser in mijn studio zou willen meegeven:
- Veerkracht is een spier: Na een zware blessure terugkomen vraagt om meer dan alleen fysieke training. Het vraagt om de mentale kracht om te accepteren dat je weer bij de basis moet beginnen.
- Specialisatie vs. Breedte: Suzanne koos eerst voor de langebaan en keerde daarna terug naar het shorttrack. In de danswereld zie je dit ook: soms moet je een andere stijl verkennen om je basisstijl weer met frisse ogen te bekijken.
- De kracht van de groep: Haar verlangen om de relay te rijden laat zien dat zelfs de grootste individuele kampioenen hunkeren naar de verbinding met een team. Samen iets moois neerzetten geeft een voldoening die je alleen niet kunt bereiken.
Blik op de toekomst: De weg naar de relay
De komende dagen worden cruciaal voor Suzanne. De ploegenaflossing staat gepland voor woensdag 18 februari. Het wordt een moment van de waarheid. Kan ze haar enorme ervaring inzetten om de jonge honden zoals Xandra Velzeboer naar een hoger niveau te tillen? Ik heb er alle vertrouwen in. Suzanne heeft bewezen dat ze een vechter is, een 'performer' die er staat als de lichten aangaan.
In de tussentijd blijven we genieten van de andere Nederlanders in actie, zoals Merel Conijn op de 5.000 meter en de snowboarders in de halfpipe. Maar mijn ogen zullen vooral gericht zijn op die kleine baan in Milaan, waar de meest spectaculaire choreografie op ijs wordt opgevoerd. Want of je nu een triple turn maakt op de dansvloer of een beslissende inhaalactie in de bocht van een shorttrackbaan: het gaat om die ene fractie van een seconde waarin alles klopt.
Bij Miss Salsa blijven we deze ontwikkelingen op de voet volgen. Niet alleen omdat we van sport houden, maar omdat de passie voor beweging ons allemaal verbindt. Suzanne, we kijken met je mee. Maak er een onvergetelijke dans van.